I'm really love cats... but I'm torn apart dahil sa
nangyari kanina sa pinaka-favorite kong alaga... Siya yung
pinaka-malambing, and of all cats we have (4 sila lahat, ngayon 3 na lang)... Siya lang yung sumasalubong
sa akin every morning paguwi ko... Siya lang rin yung kusang tumatabi sa amin sa bed...
I got home this morning, the usual thing na tatawagin ko yung attention ng mga cats, then lalapit si BatHman (laki kasi nung ears nung 3month-old na pusang yon kaya yun ang name nya... anak ng isang pusa namin na Siamese breed)... Dinala ko pa sya sa room ko, then humiga ako sandali, katabi sya, tapos naglalambing (syempre, gutom na sya 'coz it's about 6:30am)...
Nilagay ko pa sya sa bed ng kuya ko, but sumunod din sa akin paglabas ko ng room. Pumunta ako sa room ng parents ko, then nilagay ko sa tabi ng father ko, then saktong tumunog yung alarm... Eh di todo palambing din si BatHman sa papa and mama ko...
After a little while, naalala ko yung pinapagawa sa akin ng mama ko na ilipat yung drain hose ng washing machine sa kabilang side (kasi nilipat ng pwesto eh)... I leaned the washing machine sa may kabilang washing machine (na sira), then I did the task dun sa ilalim nya. I tested pa na galaw-galawin yung washing machine if stable yung pagka-lean nya, ok naman...
Then while working, si BatHman, umaaligid na naman sa tabi ko... Biglang dumulas yung washing machine, then natuluyang tumumba, and to my surprise, naipit si BatHman!
It is really hard to describe my reaction, but I
rushed and did everything para matanggal sya (mabigat pa naman)... then paghawak ko sa
kanya, nagpapapalag (puro scratches ang mga kamay ko) Blood
splattered all around the laundry area and even with my pants and shirt. My younger sister was just around and saw it,
tumakbo agad sa room ng parents ko to ask for help. It seems that
everybody in our house was stumbled with the situation... Lahat sila
biglang nagising.
Everything happened so fast... There really was no chance that we can save BatHman as its head was crushed... BatHman's struggle didn't last more than five minutes.
I know was a freaking accident, but it seems that my emotion is trying
to blame myself... Di na ako nakakain nung morning... I wasn't even
able to sleep... Until now, I'm feeling the hurt as I write this... It
just so hard to accept na kani-kanina lang, kaakap mo pa, then biglang
wala na sya...
Naalala ko tuloy, yung isang alaga rin naming pusa in 2003 na namatay 6 days before my board exams, where I had the same feeling (only I'd say mas matindi nun since nag-iisa syang pusa namin that time).
I know it is a really sad story for my first formal post... Ewan ko ba... feeling ko wala akong malabasan ng sama ng loob ko ngayon...
"Too much charm killed the cat..."
--over and out---