Sa tuwing ako ay sasakay ng bus o kaya ng MRT/LRT, at matatapat na maraming tao, hindi ko napipigilan ang aking sarili na pagsabihan ang ilang tila baga wala sa sariling pag-iisip. Makikiraan ka na nga, para pa ring walang nadinig! Hindi ko mapag-tanto kung bakit kailangan nilang harangan ang pintuan. Minsan naisip ko, "Mawawala kaya yung pinto kapag umalis sila doon? Hindi ba sila makalalabas kapag linubayan nila ang pintuan? Baka naman sila ay nag-hihingalo na at ang tanging bumubuhay na lamang sa kanila ay ang pintuan?" Nakakaasar lang kasi, na sa tuwing ako ay papasok o lalabas ng bus/tren ay kailangan ko pang makipag-bakbakan. Kung bakit sa dinami-dami ng lulugaran ay napili nilang harangan ang pintuan, gayong may iba pa namang maaaring pwestuhan. Silang mga bara sa pintuan ay napakalaking abala. Marapat na sigurong sila ay paliguan ng liquid sosa. Kaunting disiplina lang naman sa sarili ang kailangan eh, samahan mo na rin ng kaunting pag-iisip sa kapwa.

Lahat tayong mga Pilipino ay nag-nanais na umunlad ang ating buhay, ngunit sa nakikita ko, kakaunti lamang ang nag-sisikap na paunlarin ito.

Sa aking palagay, ang pinaka-susi tungo sa kaunlaran ay ang DISIPLINA. Ito ang wala tayo sa pang-kalahatan. Ito ang kailangan natin. Maliit na bagay na lang hindi pa natin mapatino ang ating mga sarili.

pacstyla

Kilala ang Manaoag sa mga Romano Katoliko bilang isang sagradong lugar. Dinarayo ito ng mga tao upang mag-dasal at magpaka-banal kahit na sandali lamang. Hindi biro ang layo nito, lalo na kung ika'y taga-timog.

Linggo, ganap na ika12:00 ng umaga, nilisan namin ang aming tahanan papuntang Hilaga. Usapan kasi ng aming pamilya at iba pang mga kasama namin (kabarkada ng pamilya) na magkikita-kita sa Petron NLEX ng 12:00 - 1:00 ng umaga. Sa siyam na pamilya, una kaming nakarating sa tagpuan. Ito'y dahil sa kami ay nakatira sa bandang Hilaga ng Valenzuela. Bago pa sumapit ang ika-isa ng umaga ay kumpleto na kami (hmm.. Pinoy Time? Ano yun?). Matapos ang sandaling kwentuhan at pamimili ng mga ma-iinom at ma-ngunguya ay tumulak na kami patungo sa aming destinasyon, sa Pangasinan.

Sa gitna ng aming paglalakbay, hindi inaasahan na kami'y mag-kahiwahiwalay. Ang apat na sasakyan ay napa-iba ng daan, at iba rin naman ang dinaan ng  apat pa. Buti nalamang at pareho itong patungo sa Luisita, Tarlac, kung saan kami ay dapat na hihimpil upang mag-inat-inat at mag-bawas ng kargada sa katawan. Matapos muling mag-kasamasama ay nagpatuloy kami sa paglalakbay. Sumunod naming tinigilan ay Pangasinan na, oras na muli para mag-banyo. Huling hinto na ito, tapos tuloy-tuloy na kami sa Manaoag, medyo malapit na rin kasi.

Alas-kwatro ng madaling araw, sinapit namin ang aming destinasyon. Maaga pa para sa unang misa. Maganda na rin iyon, may isang oras pa kami para magpahinga bago ang unang misa. Labing-limang minuto bago mag-simula ay pumasok na kami sa simbahan, akala ko kakaunti lang ang tao, baka nga kami lang. Ngunit hindi! Halos puno ang simbahan! Ganito pala ka-aga mag-simba ang mga tao dito. Marami rin mga dayo at nananampalataya nung umagang iyon.

Matapos ang Misa, kami ay nag-kodakan sa harap ng simbahan. Maliwanag na nung mga oras na iyon. Para kaming isang grupo ng mga estudyante na nag-lakbay aral sa dami namin! Halos apat-napu yata kami. Pagbaba namin sa mga hagdanan sa harap ng nito ay bumati sa amin ang matitining na "Ma'am! Sir! Bili na kayo!" blahblahblah. Napakaraming negisyanteng napka-kukulit dito. May nagtitinda ng masarap na puto't kutsinta, may mga Relihiyosong kagamitan, may mga gamit sa katawan, at syempre, mga laruang pambata. Dumako kami sa bandang kaliwa, kung saan may mga kainan ng mainit na goto at kung anu-ano pa. PAg-sapit namin sa bungad ay sinalubong kami ng mala-palengkeng panghihikayat ng mga nag-titinda, "Ma'am! Sir! Dito na po kayo kumain!". Paulit-ulit. Nakakarindi.Sinubukan namin, kumain kami. Goto ang akin, sila , may goto, mami, pansit, at iba pa. Iisa lang ang reaksyon namin! Ang alat ng Goto, ang tigas ng mami, lawenta! Pero ganoon talaga siguro ang luto nila. Kaso, hindi rin talaga kanais-nais. Bumalik kami sa aming mga sasakyan, buti nalang at may baon din kaming mga pang-agahan at kape! At buti nalang rin ay may mga lamesa na pwedeng gamitin doon.

Habang nagkwekwentuhan at kumakain ay napag-usapan ang pagpuntang Baguio, malapit na rin daw kasi. Ang problema nga lang, alas otso na ng umaga, at hindi ito kasama sa mga plano, kaya't hindi rin natuloy. Dumeretso nalang kami sa Dagupan kung saan kami ay nagpahinga sa tabi ng dagat. Malas! sana pala ay nag-dala ako ng pampaligo! Ilan sa amin na pinalad na nakapag-baon ng pampaligo ay nag-saya sa malamig na tubig sa ilalim ng mainit na araw. Karamihan naman ay namili ng mga daing na bangus, nagpahinga sa mga papag, at nagkakantahan. Dito kami nagpatanghali. Pag-sapit ng tanghaliaan ay nagpunta kamisa Dagupenya, isang matanda at sikat na kainan dito. Nagulantang ang mga tauhan ng nasabing restauran sa dami namin! Upang hindi na magkalito-lito ay pami-pamilya nalang kaming umorder at nagbayad. Sa sobrang sarap ng mga pagkain ay busog na busog kaming lahat. Alas-dos na ng kami ay matapos.

Matapos kumain ay linisan na namin ang Dagupan upang makauwi na, may pasok pa kasi kinabukasan. Hay, bagamat nakakapagod talaga, sulit naman, ngayon lang kasi ako napunta sa lugar na ito.

pacstyla

Katatapos lang ng undas, tulad ng nakagawian nating mga Pilipino, kami ay nagpunta rin sa himlayan ng aming mga namayapa nang kamag-anak.

Sabado, ika-dalawampu't siyam ng oktubre, kami ay tumunog sa Manila (Holy Cross) Memorial Park upang bisitahin ang puntod ng aking lolo at kalolo-lolohan at kalola-lolahan (lolo at lola ni itay). Kasama namin ang ilan pang malalapit na kamag-anak. Umiiwas kasi kami sa napaka-raming tao at mahabang trapik! Kinabukasan naman, linggo, hindi na ako sumama sa kanila. Dinalaw naman nila ang puntod ng pinsan ko sa Manila Greenpark ba yun? yung katabi ng Manila North. Kamamatay lang nung insan ko nung oktubre dos. Hindi na ako kasama, ewan ko ba, tinamad ako bigla.

Samakatuwid, ako lamang ang naiiwan dito sa bahay, kasama ang dal;awang katulong na nasa kwarto nila sa likod. Parang ako lang tuloy mag-isa dito. Kausap ko lang buong gabi si Yhen. Mag- aalas-dose na ng gabi ay wala pa rin sila. Kaya naman nagpasya kami ni Yhen na matulog na.

Patulog na ako, tulad ng naka-gawian ko, nakabukas ang telebisyon at naka-set lang na kusang mamatay matapos ang tatlumpung minuto. Nkahiga na ako, ang remote control ay nasa bed side table ko. Hindi aku nakatingin sa TV, nakikinig lang, hanggang makatulog. May napansin ako... parang lumalakas ang volume ng TV!! pagtingin ko,, gumagalaw yung volume! yung may line-line sa baba! shet, nagmadali akong kunin ang remote upang hinaan ito. Pero bakit ganun, parang lumalaban! hirap akong hinaan! Freak! Kinilabutan ako, tumayo lahat ng balahibo ko sa katawan. Dahil sa ako'y nag-iisa, tinawagan ko si Yhen, buti gising pa! Kausap ko sya til 1am, kahit na antok na antok na sya. Kaso kelangan talagang may kausap ako eh! Hinihintay naming dumating sila para may kasama na ko, pero antagal nila. Kaya naman nung medyo na-relax na ako ay inaya ko na syang matulog dahil nga kawawa naman sya antok na antok na.

Kinabukasan, Pauwi kami ng Batangas, sa province ng mom ko. We were with my tito and tita and cousins, yung family ng pinsan kong namatay. Kinuwento ko sa kanila yung nangyari, hindi raw kasi ako sumama, si Sen (yung pinsan ko) nalang daw ang dumalaw sa akin!

pacstyla

Bukod sa pag-susulat, isa pa sa kumakain ng oras ko dito sa blog ay ang pag-lalay-out ng aking site. In fact, mas malaking oras pa nga ang ginugugol ko sa pag-lalay-out kesa sa pagsusulat. Masaya kasi, i learn alot of new things. Natutuwa ako dahil kahit s apapaano ay may pinatutunguhan ang mga pinag-gagagawa ko, considering na beginner lang ako sa mga HTML stuff. Bagamat mahirap intindihin at medyo nakakahilo at nakakawindang ang scripts ay enjoy pa rin.

Sana'y patuloy pang mahasa ang aking mga kaalaman upang lalo ko pang mapaganda ang aking blog. Salamat sa mga matitikas na search engine, kung anu-ano ang nakukuha at natututunan ko. Salamat din sa mga taong higit na nakakaalam na kahit kailan ma'y hindi nag-aalinlangang tumulong sa mga tulad ko.

Umaasa akong patuloy niyong dadaan-daanan ang isang maliit na lugar na ito sa world wide web. At sana, bukod sa pag-aayos ng lay-out, makapagsulat din ako lagi! well, goodluck to me! haha

Currently feeling: ecstatic